پ ( 20 ) پارسى - احمد ( - 1254 ه . ش ) احمد پارسى فرزند شيخ محمد حسين شيرازى جدش شيخ عبد الحسين مجتهد اصطهباناتى صاحب كتاب‌هاى « قسطاس المستقيم » و « مصابيح » در فقه استدلالى و اصول بود . پارسى شاعر و اديب و خوشنويس قرن سيزدهم هجرى . وى در مشهد متولد شده و در همين شهر زيست . و از محضر پدرش - كه در تدريس علوم ادبى و دينى استاد و مدرس « مدرسه نو » بود و همچنين در تعليم خطوط شكسته و نستعليق دستى داشته است - كسب علم نمود . و در جوانى وارد خدمات آستان قدس رضوى گرديد . او علاوه بر اينكه اديبى توانا و شاعرى نغز گفتار بوده در خط شكسته مهارت داشت و از خوشنويسان عصر خويش بشمار مىرفت . اين دو بيت از سروده‌هاى اوست : گر مرد رهى صفاى جان پيدا كن * راهى به درون آسمان پيدا كن تن را ز غبار حس بدبينى شوى * وانگه دل موسى شبان پيدا كن وى در تيرماه 1254 ه . ش به مرض سكته در تهران درگذشت و جنازه‌اش را به مشهد حمل و در آستان قدس رضوى مدفون گرديد . « 1 » ابراهيم زنگنه

--> ( 1 ) - على اكبر گلشن آزادى : صدسال شعر خراسان / 161 .